zondag 17 oktober 2010

En nu is het realiteit

Ik zit op de bank met een kopje thee, zoals ik altijd doe. De wasmachine hoor ik zachtjes via de babyfoon zoemen en ons kleine meisje slaapt. Ik kijk om me heen en zie onze kast, de tafel, de keuken en als ik naar buiten kijk onze tuin (nou ja, tuintje). Goh, dit is mijn huis, ons huis, besef ik me.
Ik denk weer terug aan de tijd dat ik nog bij mijn ouders woonde. De tijd dat ik op mijn kamertje dagdroomde over op eigen benen staan, zelf een huis hebben en nu, nu is het allemaal al realiteit en vind ik het doodgewoon.

Ik loop naar boven en zoals altijd ga ik even kijken bij mijn slapende dochter. Haar speentje ligt ergens naast haar, haar vuistjes gebald langs haar gezicht. Ik kan het niet laten en strijk met mijn vinger over haar wangetje en geef er een klein kusje op. Even kreunt ze maar gelukkig slaapt ze gewoon verder.
Weer denk ik terug aan de tijd dat ik met vriendinnen fantaseerde over een getrouwd leven (oke, dat is niet helemaal gelukt ;-) ) en hoe het zou zijn om kinderen te krijgen. Over hoe ons leven er dan uit zou zien en nu, nu is het realiteit.

Met een glimlach loop ik naar beneden naar mijn koud geworden kopje thee. Met een glimlach drink ik het toch op want ach, wat kan een koud kopje thee nu schelen als je zoveel geluk om je heen hebt!

dinsdag 12 oktober 2010

Achmea, bedankt!

''Wij helpen om uw kinderen bewuster te laten eten en meer te bewegen.'' Een citaat van Zilveren Kruis Achmea.

In eerste instantie word je blij van zo'n bericht. Fijn dat Achmea zich druk maakt om onze kinderen, fijn dat Achmea ons wil helpen, fijn dat Achmea zich sterk maakt, hoezee, hoezee, hoezee!

Maar Achmea, vertel eens, hoe doen jullie dat? Wat blijkt, ze hebben lespakketten voor basisscholen over gezonde voeding en voldoende beweging en dan mogen de leraren deze lessen gaan geven.

Ik ben zo'n leraar en ik sta niet te springen? Huh, vind ik gezonde voeding en voldoende beweging dan niet belangrijk? Jazeker wel, dat vind ik wel maar ik weet ook hoe vol het rooster inmiddels is van de gemiddelde leraar. Ik weet ook hoeveel vakken er gegeven moeten worden, hoeveel extra projecten, hoeveel lespakketten en zo meer. En ik weet ook dat als ik een lespakket van Achmea moet geven dat dat dan betekent dat ik de tijd ergens vandaan moet gaan halen dus minder taal en rekenen.

En weet je, dat is nog niet het ergste (hoewel ik me er behoorlijk kwaad over kan maken) maar het allerergste vind ik dat Achmea met de eer strijkt. Zij roepen d. at ZIJ actief iets gaan doen aan het eet- en bewegingspatroon van kinderen. Maar in de praktijk komt het erop neer dat ze het hele zooitje op het bordje van de leerkracht gooien en zij mogen het (weer) oplossen.

Bij deze, een noodoproep van een leerkracht:

Beste Achmea. Prima dat jullie actief willen helpen, prima dat jullie het belang van gezond eten en voldoende beweging hoog houden, prima dat jullie je bekommeren om anderen, heel mooi zelfs! Maar heb dan ook het lef om die lessen ZELF te gaan geven en schuif het niet af op het onderwijs. Tegenwoordig worden er heel veel dingen afgeschoven op het onderwijs en geloof me, het rooster zit al bomvol, de dagen zijn al erg lang, de pauzes zijn al ontzettend kort. Genoeg is echt genoeg. En beste Achmea, als je dan toch perse een lespakket wilt maken voor het onderwijs, geef dan alsjeblieft diegene de eer die dat ook echt verdienen. Durf eerlijk te zeggen dat het onderwijs uiteindelijk diegene is die er daadwerkelijk actief mee aan de slag te gaan. Wees verdorie toch eens eerlijk!

Ik hoop van harte dat een hoge pief van Achmea, of beter nog, de bedenker van die lespakketten en het pleidooi van Achmea zelf durft te reageren.