dinsdag 20 juli 2010

Lieve oma

Ik zit op de bank met mijn telefoon en ben eens flink aan het huishouden tussen al mijn contactpersonen. Er zitten mensen tussen die ik al jaren niet gezien of gesproken heb. Ik scroll heen en weer en kom dan bij het contactpersoon oma. Oma, mijn lieve oma! Een aantal maanden terug, toen ik hoogzwanger was van onze lieve Mila, is ze overleden.

Zal ik haar bellen? Gewoon om te horen wie er nu achter haar nummer zit, wie er nu op haar kamertje woont, op haar balkonnetje zit, in haar keukentje een kopje thee zet. Zal ik?

Ineens komt de droom die ik afgelopen nacht heb gehad weer bovendrijven. Ik droom het wel vaker, over mijn oma in haar oude huis (die er gek genoeg heel anders uitziet dan ik me kan herrinneren) en het gaat niet goed met haar. Het rare is dat ze wel zelf loopt, zelf kookt en altijd ben ik erbij en loop ik een beetje te dwalen door dat reusachtige huis. Op een gegeven moment komt mijn moeder me vertellen dat oma is overleden. Ik ben verdrietig en blijf voor altijd in haar huis, dwalen en dwalen.

Zou het toeval zijn, eerst die droom, dan haar telefoonnummer? Ik ben geen mens die gelooft dat dit een teken van boven is hoewel ik soms aan mijn eigen theorie ga twijfelen. Misschien hoop ik het zo.

Ik besluit om niet te bellen, dat zou toch wel erg raar zijn. Wel laat ik het telefoonnummer van mijn oma in mijn telefoon staan, als herinnering. Zo kan ik telkens weer even wegdromen en denken aan de keren dat ik samen met mijn oma aan tafel zat te borduren aan het grote tafelkleed, ieder aan een kant. Of dat we samen thee dronken en honderduit kletsten over van alles en nog wat. Of gezellig samen het bos in, samen met opa en de bolderkar. Opa maakte dan een fluitje van een houten takje en zijn zakmes en met oma zochten we bosbessen.

De knopendoos! Mijn oma had een knopendoos en telkens als we gingen ganzenborden of mens-erger-je-nieten zochten we een knoop uit die diende als pionnen. Er was echter 1 knoop die mijn broer en ik het allermooist vonden, DE knoop en het was altijd ''vechten'' wie die knoop mocht en als ik hem dan had was ik zo trots als een pauw, ik voelde me als een prinses.

Gauw snel ik naar boven en haal de oude knopendozen van mijn oma tevoorschijn. Even zoeken en daar heb ik hem, DE knoop. Nu, jaren en jaren later bekijk ik hem eens goed en kom tot de conclusie dat hij niet zo bijzonder is. Het is een oude, stoffen knoop met allemaal rode pailletjes erop en op ieder pailletje zit een witte rocialle genaaid. Het is een klein torentje lijkt wel. In het midden bovenop zit een bloempjespailletje. Het doet me nog het meest denken aan een paddenstoel, rood met witte stippen. Met een glimlach leg ik de knoop weer terug in het knopendoosje en berg de boel weer op. De doosjes koester ik, net als het telefoonnummer omdat ik zo, af en toe, even terug kan gaan naar de tijd waarin mijn opa en oma nog leefde.

Lieve oma, als je dit misschien leest daarboven, laat je het opa ook even lezen en doe je hem de groeten? Dan krijgen jullie een dikke kus van mij en Mila. xxx

5 opmerkingen:

  1. Wat een mooie post... en heel erg lief om te lezen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een heerlijke herinneringen heb je aan je oma en opa.... koester ze!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat ontzettend lief.. bewaar hem maar goed die knoop, voor Mila later, als ze kan lezen en dit stukje ooit leest.
    Liefs, Nancy

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi geschreven meis, enne...ze zal trots zijn op je !
    Groetjes Nathalie

    BeantwoordenVerwijderen
  5. wat een ontroerend verhaal suus
    enne ik heb je nog altijd niet bedankt maar
    eddie heeft een goeie plek gekregen hier hoor..
    er is alleen tikkie veel gebeurd thuis dus t schoot er even bij in maar bij deze ... alsnog ontzettend bedankt en dikke kus

    BeantwoordenVerwijderen