zondag 17 oktober 2010

En nu is het realiteit

Ik zit op de bank met een kopje thee, zoals ik altijd doe. De wasmachine hoor ik zachtjes via de babyfoon zoemen en ons kleine meisje slaapt. Ik kijk om me heen en zie onze kast, de tafel, de keuken en als ik naar buiten kijk onze tuin (nou ja, tuintje). Goh, dit is mijn huis, ons huis, besef ik me.
Ik denk weer terug aan de tijd dat ik nog bij mijn ouders woonde. De tijd dat ik op mijn kamertje dagdroomde over op eigen benen staan, zelf een huis hebben en nu, nu is het allemaal al realiteit en vind ik het doodgewoon.

Ik loop naar boven en zoals altijd ga ik even kijken bij mijn slapende dochter. Haar speentje ligt ergens naast haar, haar vuistjes gebald langs haar gezicht. Ik kan het niet laten en strijk met mijn vinger over haar wangetje en geef er een klein kusje op. Even kreunt ze maar gelukkig slaapt ze gewoon verder.
Weer denk ik terug aan de tijd dat ik met vriendinnen fantaseerde over een getrouwd leven (oke, dat is niet helemaal gelukt ;-) ) en hoe het zou zijn om kinderen te krijgen. Over hoe ons leven er dan uit zou zien en nu, nu is het realiteit.

Met een glimlach loop ik naar beneden naar mijn koud geworden kopje thee. Met een glimlach drink ik het toch op want ach, wat kan een koud kopje thee nu schelen als je zoveel geluk om je heen hebt!

dinsdag 12 oktober 2010

Achmea, bedankt!

''Wij helpen om uw kinderen bewuster te laten eten en meer te bewegen.'' Een citaat van Zilveren Kruis Achmea.

In eerste instantie word je blij van zo'n bericht. Fijn dat Achmea zich druk maakt om onze kinderen, fijn dat Achmea ons wil helpen, fijn dat Achmea zich sterk maakt, hoezee, hoezee, hoezee!

Maar Achmea, vertel eens, hoe doen jullie dat? Wat blijkt, ze hebben lespakketten voor basisscholen over gezonde voeding en voldoende beweging en dan mogen de leraren deze lessen gaan geven.

Ik ben zo'n leraar en ik sta niet te springen? Huh, vind ik gezonde voeding en voldoende beweging dan niet belangrijk? Jazeker wel, dat vind ik wel maar ik weet ook hoe vol het rooster inmiddels is van de gemiddelde leraar. Ik weet ook hoeveel vakken er gegeven moeten worden, hoeveel extra projecten, hoeveel lespakketten en zo meer. En ik weet ook dat als ik een lespakket van Achmea moet geven dat dat dan betekent dat ik de tijd ergens vandaan moet gaan halen dus minder taal en rekenen.

En weet je, dat is nog niet het ergste (hoewel ik me er behoorlijk kwaad over kan maken) maar het allerergste vind ik dat Achmea met de eer strijkt. Zij roepen d. at ZIJ actief iets gaan doen aan het eet- en bewegingspatroon van kinderen. Maar in de praktijk komt het erop neer dat ze het hele zooitje op het bordje van de leerkracht gooien en zij mogen het (weer) oplossen.

Bij deze, een noodoproep van een leerkracht:

Beste Achmea. Prima dat jullie actief willen helpen, prima dat jullie het belang van gezond eten en voldoende beweging hoog houden, prima dat jullie je bekommeren om anderen, heel mooi zelfs! Maar heb dan ook het lef om die lessen ZELF te gaan geven en schuif het niet af op het onderwijs. Tegenwoordig worden er heel veel dingen afgeschoven op het onderwijs en geloof me, het rooster zit al bomvol, de dagen zijn al erg lang, de pauzes zijn al ontzettend kort. Genoeg is echt genoeg. En beste Achmea, als je dan toch perse een lespakket wilt maken voor het onderwijs, geef dan alsjeblieft diegene de eer die dat ook echt verdienen. Durf eerlijk te zeggen dat het onderwijs uiteindelijk diegene is die er daadwerkelijk actief mee aan de slag te gaan. Wees verdorie toch eens eerlijk!

Ik hoop van harte dat een hoge pief van Achmea, of beter nog, de bedenker van die lespakketten en het pleidooi van Achmea zelf durft te reageren.

dinsdag 21 september 2010

Een bittergarnituur graag!

''Graag een bittergarnituur met extra veel blokjes kaas.''
''Prima mevrouw, komt eraan! En mocht u een flesje willen opwarmen voor de kleine dan kan dat hoor.''
''Dank u maar dat is niet nodig, ze eet met ons mee.''
''Maar, euh, ze is nog een baby toch?''
''Ze eet met ONS mee!''

Zomaar een gesprek die zomaar binnenkort wel eens in het echt kan gaan plaatsvinden. Voorheen ging ik er altijd vanuit dat een baby altijd melk dronk en daarnaast later wel eens wat fruit of groente. Misschien een soepstengel of een liga maar die melk blijft. Dacht ik......

Wat doe je als je baby niet wil drinken of maar heel weinig drinkt? Juist, je wringt je in allerlei bochten om die melk zo aantrekkelijk mogelijk te maken. Melkpap, melkpap vanille, melk met een scheutje diksap (alleen de kleur al, net een bedorven fristi), melkpap appel, melkpap zo dik dat je het kunt lepelen (en dat ook vervolgens gaan proberen) maar tevergeefs.

Wat doe je dan? Natuurlijk! Als overbezorgde-eerste-keer-mama bel je het opperhoofd, ofterwijl, het consultatiebureau. Ik zoek het nummer op en bel. Vervolgens krijg ik een ontzettend keurige mevrouwenstem aan de lijn en net voordat ik los wil barsten over mijn bezorgde moedergevoelens besef ik dat het een bandje is. Gelukkig weet ik op tijd de juiste toets in het keuzemenu in te drukken. Nu komt het vast goed! Even later weer zo' n vriendelijke, keurige mevrouwenstem die me mededeelt dat ik in de wacht sta. Weliswaar sta ik wel op plekje 1, dat dan weer wel. Gelukkig, even later nog een vriendelijke mevrouwenstem maar dit keer een echte. Ze luistert maar al snel concludeert ze dat ik daarvoor de wijkverpleegkundige om raad moet vragen, zij zal me deze middag nog terugbellen. Oke dan. Telefoon op stand-bye en wachten maar.

..............................................................................................

Trrrrrrrring! Trrrrrrring! Als ik opneem hoor ik een bekende stem aan de lijn, de wijkverpleegkundige. Ik leg kort uit hoe het zit en ach, nu ik haar toch aan de lijn heb bombardeer ik haar gelijk met mijn overige zorgen want echt, die heb je als moeder genoeg en zeker als overbezorgde-eerste-keer-moeder. Na wat vragen heen en weer komen we erachter dat er geen medische oorzaak kan zijn, gelukkig. Denkbeeldig veeg ik de druppels zweet van mijn voorhoofd, deze hindernis heb ik maar mooi alvast genomen. Dan oppert ze een heel nieuw idee, een idee waar ik zelf echt never nooit aan had gedacht, namelijk: onze baby LUST geen melk! Even ben ik stil, heb ik dat goed gehoord, ze lust geen melk? Ja hoor, het schijnt wel vaker voor te komen en om het gebrek aan melk te compenseren is het slim om boterhammetjes jonge kaas te geven en......blokjes kaas uit het vuistje! Verbaasd neem ik afscheid en er verschijnt al gauw een grijns op mijn gezicht.

Ik ren gauw even naar de supermarkt voor een groot stuk jonge kaas en van die gezellige prikkertjes en bestel voor mij maar vast een bittergarnituur met extra veel kaas!

woensdag 8 september 2010

Mijn zilverglasavontuur

Als ik 's ochtends vol verwachting naar mijn oventje trippel haal ik meestal even diep adem voordat ik hem open. De avond ervoor, de nacht en de ochtend heb ik altijd het ouderwetse Sinterklaasgevoel. Je weet wel, je hebt je schoen gezet, uit volle borst liedjes gezongen, voor de zekerheid een verlanglijstje in de schoen gestopt (je weet ten slotte maar nooit) en dan is het wachten met die onderbuikgevoelens begonnen.

Inmiddels weet ik uit ervaring dat er altijd een paar scenario's zijn die zich kunnen afspelen als ik de oven open doe:

- ''Oke, goed gelukt.'' Met andere woorden, het is precies zo geworden als ik had verwacht.
of
-''Oh...'' Een grote teleurstelling.

Maar soms, heel soms haal ik er een kraal uit die beter is dan ik had verwacht, een kraal die mijn stoutste dromen in het niet laten vallen, een kraal waar ik stiekem
heel trots op ben. Het gevoel dat ik dan heb is lastig te omschrijven. Geluk, triomf, trots, ...

Maandag kwam dat geweldige gevoel weer even om de hoek kijken toen ik voor het eerst met zilverglas had gewerkt. Ik had nooit verwacht dat het me uberhaupt zou lukken om kleur uit het glas te krijgen (zeker niet na alles wat ik erover had gelezen) maar het is gelukt! Dit smaakt naar heel veel meer......




zaterdag 21 augustus 2010

En toen ineens

Je keek me aan met een lieve lach. Aan je geluidjes kon ik horen dat je je fijn voelde, op je gemak was. Ik glimlach terug en sprenkel nog wat water over je hoofdje en je lijfje. Je geniet van je badje, oh wat vind je het fijn!

Je begint met een nog grotere grijns te lachen en nog meer lieve geluidjes te maken, jouw manier om te zeggen dat je me lief vindt. En weet je, ik vind jou ook lief, de allerliefste!

En toen ineens, heel zachtjes, zei je het:''mama.'' Wow, wat een prachtig moment.

zaterdag 7 augustus 2010

Ik beken......

Mijn vriend wil dat ik ermee ophou, hij vindt het maar niks. Het idee alleen al dat ik het doe doet hem hoofdschudden. Hij heeft het me al gevraagd maar ik wil niet stoppen, ik vind het leuk, ik vind het heerlijk maar ja, hij wil het niet. Even heb ik overwogen om er dan maar de brui aan te geven, hem zijn zin te geven alleen maar zodat het hoofdschudden ophoudt maar weet je, het is mijn keuze. Ik kies hier bewust voor dus ik besluit, ik ga door.

Waar ik het over heb? Tsja, het is niet makkelijk om dit te bekennen maar weet je..........

Ik draag Hello Kitty sokken en I love it! ;-)

Hoezo? Dacht jij iets anders dan? ;-)





donderdag 5 augustus 2010

Alles is liefde


Een tijdje geleden kreeg ik een geboortekaartje met daarop de tekst:''Alles is liefde''. Natuurlijk wilde ik heel graag de nieuwe wereldbewoner verwelkomen en naast het gebruikelijke shirtje leek het me speciaal om een mooie kraal te maken. Het eerste idee was om een naamkraal te maken maar ergens knaagde die tekst nog door mijn hoofd:''Alles is liefde''.

Sinds ik moeder ben van een prachtige dochter (5 maanden oud) besef ik dat zij alles voor ons is en dat alles is wel degelijk liefde! Hier moest ik toch iets mee kunnen bedenken, dat zou zo mooi zijn.

Ik ben achter de brander gedoken met bovenstaand resultaat. Inmiddels is de kraal (samen met het gebruikelijke truitje en een cadeautje voor de grote zus) veilig aangekomen en de mama van onze nieuwe wereldburger is er helemaal blij mee. De tekst, het liedje is heel speciaal voor haar en heeft heel veel betekenis. En het toeval wil......ze heeft nog een blauwe luiertas ook, wow!

zondag 1 augustus 2010

Stemmen op onze dochter

Onze lieve dochter doet mee aan de wedstrijd: blijste baby van het jaar.

Willen jullie alsjeblieft op haar stemmen? Dit kan via onderstaande link:
http://www.blijstebaby.nl/foto/501

Om jullie even te overtuigen ;-) Mila lacht heel erg veel en dan niet gewoon een glimlach maar echt schaterlachen!

Ik had zelf vandaag wat problemen om op de site te komen maar misschien komt dat omdat ik niet zelf mag stemmen. Mochten jullie dat ook hebben, please, probeer het een andere keer nog eens, ik zou het zooooooooo leuk vinden!

Alvast heeeeeeel erg bedankt!

zaterdag 31 juli 2010

Stylish blogger award


Van Nancy heb ik de stylish blogger award gekregen. Wat een eer, dankjewel! Ik moet er wel nog wat voor doen en dat is het volgende:
* 5 Dingen over mezelf vertellen
* De award doorgeven aan 5 andere bloggers

Ik begin met 5 dingen over mezelf:
* Ik ben sinds 5 maanden mama van het allerliefste meisje van de hele wereld!
* Ik ben dol op frobelen en het allerliefst brand ik glaskralen maar ik mag ook graag sieraden maken, scrappen en sinds kort aan de slag met stofjes.
* Ik ben juf op een basisschool en geef les aan groep 4. Op school hou ik me ook veel bezig met leescoordinatie
* Mijn lievelingskleur is roze maar al heel snel volgt dan paars. Verder ben ik dol op kleur en er zijn maar heel weinig kleuren die ik niet kan waarderen.
* Ik ben stiekem nog een klein kind, ik vind het heerlijk om te schommelen, kinderboeken te lezen, baal er altijd van dat ik niet in de kinderkleding pas want dat staat altijd zo lekker vrolijk, ik kan me best vermaken in een kleuterklas en nog veel meer! ;-)

Diegene die van mij de Stylish blogger award krijgen zijn (tromgeroffel!):

Dames, gefeliciteerd met jullie award!

woensdag 28 juli 2010

I feel good!

I feel good, tanananananana!

Ik loop door het dorp, samen met Mila die heerlijk om zich heen ligt te kijken in de kinderwagen. Ik kan het niet laten maar telkens als we langs een etalageruit lopen moet ik even kijken om vervolgens direct daarna te glimlachen. Nee, ik kijk niet omdat ik zo verguld van mezelf ben maar omdat ik me er telkens weer even van moet overtuigen dat ik nu echt mama ben. En iedere keer als ik mezelf achter de kinderwagen zie lopen weet ik, dit is echt, ze is echt van mij en gaat nooit meer weg, gelukig!

Van tevoren had ik verwacht dat ik het moederschap leuk zou gaan vinden. Al vanaf het eerste moment dat ik wist dat ze in mijn buik woonde hield ik van haar. Dat ik het zoooooo leuk zou gaan vinden had ik echter niet verwacht. Ik ben namelijk iemand die nogal een work-a-holic was. Ik maakte lange dagen, deed thuis nog het een en ander en hield van mijn werk. Ik had dan ook verwacht dat het lange thuiszitten (ik heb en verlof en ouderschapsverlof en daarachteraan zomervakantie dus zit al een behoorlijke poos thuis) me zou gaan tegenstaan, dat ik mijn werk zou gaan missen maar niets is minder waar......

Ik vind het heerlijk om moeder te zijn, om samen met haar te tutten, te spelen, liedjes te zingen, te gaan wandelen en verder te rommelen in huis. Ik mis mijn werk dan ook echt niet en dat is iets wat ik niet had verwacht.

Moeder zijn is een fantastisch iets, iets wat je leven verandert, wat jezelf verandert en voor mij in hele positieve zin. Ineens zijn andere dingen niet meer belangrijk en het lukt me om echt prioriteiten te stellen.

Over 1,5 week is het dan echt voorbij, mijn verlofperiode. Dan ga ik langzaam aan de klas weer inrichten en dingen voorbereiden voor komend schooljaar. Ik kijk terug op een fantastische kraamtijd en zou willen dat hij nog eeuwig zou duren maar weet je, het wordt straks ook leuk. Een mix tussen werk en gezin, dat moet lukken. Maar nu eerst nog 1,5 week......

I feel good, tanananananana!

zondag 25 juli 2010

Blaadje sla of toch maar chocola?

Ik ben nu al bijna 2 maanden bezig met afvallen en het gaat best oke. Ik heb geleerd om voor gezonde producten te kiezen en het lukt me om maar 1 koekje te nemen en niet het hele pak. Soms zondig ik wel maar ach, dat compenseer ik direct weer waardoor ik er niet veel van merk.

Om me een handje te helpen gebruik ik vaak de calorieenchecker van het voedingscentrum. Heel handig om inzicht te krijgen in allerhande producten. Soms heb ik namelijk in mijn hoofd dat iets gezond is en dat blijkt in de praktijk nogal tegen te vallen. Alleen, niet alle producten staan in die checker dus soms ga ik googlen om toch de info. te krijgen die ik zoek.

Zo ook laatst. Ik was aan het zoeken en kwam per ongeluk op een weblog terecht. Ik snapte er eerst niets van. Het ging over afvallen maar het ging wel erg ver. Tot ik de waarschuwing links in beeld las: pro ana. Voor diegene die niet weten wat dat is, pro anna sites zijn sites waarop men elkaar tips geeft om extreem af te vallen, om zo min mogelijk te eten. Pro ana staat dan ook voor pro anorexia nervosa.

Omdat ik nieuwsgierig van aard ben ben ik eens gaan lezen en keek mijn ogen uit. Let wel, niet van bewondering of verwondering maar van ongeloof en afschuw. Er staan tips op over hoe je zo dun mogelijk kunt worden, over hoe je je ouders kunt bedriegen zodat zij denken dat je wel degelijk gegeten hebt, over hoe je eten moet verstoppen en ga zo maar door.

Verbluft ga ik achterover zitten, denk er een poosje over na en besluit dan het onderwerp even te parkeren maar die avond is er, toeval of niet, een documantaire over anorexia nervosa en geboeid kijk ik ernaar en verbaas me over de gedachtengang van een anorexia patient.

Het onderwerp laat me niet los en ik ga zoeken op internet en lees meer en meer over pro ana en kom tot de ontdekking dat je je dient te houden aan de 10 ana geboden (en nee, ik ga ze niet opsommen omdat ze te afschuwelijk voor woorden zijn). Ik weet ook niet wat ik erger vind, of de geboden en de levenswijze of het aanpraten ervan naar elkaar toe of het keihard beweren dat hetgeen wat ze doen helemaal oke is. En daar kom ik tot mijn volgende punt, het doen alsof het oke is. Ik vraag me af, mag dit zomaar? Mag je een site oprichten waarin je mensen stimuleert om een ernstige eetstoornis aan te wakkeren of te verergeren? Oke, je krijgt vooraf een waarschuwing alvorens je een site wilt bezoeken maar dan nog. Zou er niet een verbod op moeten zijn?

Hoe langer ik erover nadenk hoe bozer het me maakt. Dit moet zo toch niet kunnen, het is afschuwelijk! Stel, je bent gevoelig voor dergelijke dingen dan kan zo'n site net het laatste zetje geven. Terwijl ik dit overdenk kijk ik naar mijn dochter die vrolijk in de box ligt te spelen en tegelijkertijd denk ik: stel dat zij later...... Diepe zucht en hoofdschuddend besluit ik me daar voorlopig nog maar even niet druk om te maken.

Het is zondag en ik sta op de weegschaal en vlak daarna laat ik een vrolijk gejuich horen. Het lukt, ik doe het, ik val af maar op een gezonde manier, met veel fruit en groente, door meerdere kleine porties te eten, door een evergreen of eierkoek te pakken in plaats van een reep chocola (en als ik dit schrijf heb ik daar best trek in, chocola ;-) ). Ja, het gaat langzaam maar het gaat en het gaat gezond zonder al die websites.

Nieuw projectje

Sinds kort ben ik me aan het verdiepen in het werken met stofjes. Ik vind het nu eenmaal leuk om nieuwe dingen te proberen maar ik heb ook gemerkt dat dit van die leuke projectjes zijn die
ik makkelijk overdag tussen de bedrijven door doe.

Jullie hadden nog knoopjes tegoed van de laatste tijd. Dit zijn ze geworden:


De haarspeldjes:



En mijn allernieuwste projectje, werken met vilt! Ik heb een leuke tutorial gevonden en toevallig had ik nog een zak vol met vilten lapjes dus ik ben daar lekker mee aan de slag gegaan met dit als resultaat:




woensdag 21 juli 2010

Swapperdeswap!



Nancy wilde graag een gelukspoppetje van mij die een beetje op haar lijkt. Dat leek me een geweldig leuke uitdaging dus ben ik aan de slag gegaan en heb toen 2 versies gemaakt waarvan zij dit poppetje heeft gekozen:
Als tegenprestatie zou zij voor mij een verrassingspakketje sturen en taaaadaaaa, dit lag vanochtend op de mat:
Is dat niet lief! Wat een geweldig leuke spulletjes, het een nog leuker dan het ander. Nancy heel erg bedankt, ik ben er superblij mee!

dinsdag 20 juli 2010

Lieve oma

Ik zit op de bank met mijn telefoon en ben eens flink aan het huishouden tussen al mijn contactpersonen. Er zitten mensen tussen die ik al jaren niet gezien of gesproken heb. Ik scroll heen en weer en kom dan bij het contactpersoon oma. Oma, mijn lieve oma! Een aantal maanden terug, toen ik hoogzwanger was van onze lieve Mila, is ze overleden.

Zal ik haar bellen? Gewoon om te horen wie er nu achter haar nummer zit, wie er nu op haar kamertje woont, op haar balkonnetje zit, in haar keukentje een kopje thee zet. Zal ik?

Ineens komt de droom die ik afgelopen nacht heb gehad weer bovendrijven. Ik droom het wel vaker, over mijn oma in haar oude huis (die er gek genoeg heel anders uitziet dan ik me kan herrinneren) en het gaat niet goed met haar. Het rare is dat ze wel zelf loopt, zelf kookt en altijd ben ik erbij en loop ik een beetje te dwalen door dat reusachtige huis. Op een gegeven moment komt mijn moeder me vertellen dat oma is overleden. Ik ben verdrietig en blijf voor altijd in haar huis, dwalen en dwalen.

Zou het toeval zijn, eerst die droom, dan haar telefoonnummer? Ik ben geen mens die gelooft dat dit een teken van boven is hoewel ik soms aan mijn eigen theorie ga twijfelen. Misschien hoop ik het zo.

Ik besluit om niet te bellen, dat zou toch wel erg raar zijn. Wel laat ik het telefoonnummer van mijn oma in mijn telefoon staan, als herinnering. Zo kan ik telkens weer even wegdromen en denken aan de keren dat ik samen met mijn oma aan tafel zat te borduren aan het grote tafelkleed, ieder aan een kant. Of dat we samen thee dronken en honderduit kletsten over van alles en nog wat. Of gezellig samen het bos in, samen met opa en de bolderkar. Opa maakte dan een fluitje van een houten takje en zijn zakmes en met oma zochten we bosbessen.

De knopendoos! Mijn oma had een knopendoos en telkens als we gingen ganzenborden of mens-erger-je-nieten zochten we een knoop uit die diende als pionnen. Er was echter 1 knoop die mijn broer en ik het allermooist vonden, DE knoop en het was altijd ''vechten'' wie die knoop mocht en als ik hem dan had was ik zo trots als een pauw, ik voelde me als een prinses.

Gauw snel ik naar boven en haal de oude knopendozen van mijn oma tevoorschijn. Even zoeken en daar heb ik hem, DE knoop. Nu, jaren en jaren later bekijk ik hem eens goed en kom tot de conclusie dat hij niet zo bijzonder is. Het is een oude, stoffen knoop met allemaal rode pailletjes erop en op ieder pailletje zit een witte rocialle genaaid. Het is een klein torentje lijkt wel. In het midden bovenop zit een bloempjespailletje. Het doet me nog het meest denken aan een paddenstoel, rood met witte stippen. Met een glimlach leg ik de knoop weer terug in het knopendoosje en berg de boel weer op. De doosjes koester ik, net als het telefoonnummer omdat ik zo, af en toe, even terug kan gaan naar de tijd waarin mijn opa en oma nog leefde.

Lieve oma, als je dit misschien leest daarboven, laat je het opa ook even lezen en doe je hem de groeten? Dan krijgen jullie een dikke kus van mij en Mila. xxx

maandag 19 juli 2010

Hoe het allemaal begon...

Van Bouwiena kreeg ik het stokje door:''Hoe het allemaal begon...'' en ik neem dit stokje graag aan!

Als kind was ik altijd al bezig met frutselen met papier, stukjes wol, rubber, filigraan en nog veel meer. De strikjes om verjaardagscadeautjes waren (en zijn) nooit veilig want die verzamelde ik om er weer iets van te kunnen maken.

Toen ik een jaar of 20 was ben ik met een vriendin op vakantie gegaan naar het ozo foute Blanes in Spanje. Het viel me op dat ze telkens andere kleurige kettingen droeg en ik vroeg haar waar ze die vandaan had. Toen vertelde ze me dat ze die zelf maakte en ik werd direct enthousiast en direct na onze vakantie heeft ze me meegenomen naar een kralenwinkeltje en daar kocht ik mijn eerste spulletjes. Mijn eerste tang kwam van de bouwmarkt en omdat de kettelstiften op waren heb ik nietstiften omgebogen tot kettelstift. Vanaf dat moment begon ik met het kopen van kralen, het gaan naar sieradenbeurzen en breidde ik mijn collectie steeds verder uit. Een andere vriendin tipte me over een sieradenforum en eenmaal lid
ontdekte ik dat er nog veel meer mogelijkheden waren dan recht-toe-recht-aan rijgen en kettelen.

Tussendoor heeft het ook even stilgestaan omdat ik op kamers ging en daar minder de ruimte had om uitgebreid te kunnen kralen maar toen mijn vriend en ik gingen samenwonen kon ik weer los! Inmiddels had ik ook het scrappen ontdekt en was ik daar ook druk mee bezig.


Op een dag was ik bezig met het opruimen van mijn kralencollectie en kwam ik heel veel opbergdoosjes tegen. Ik heb ze aangeboden in ruil voor kralen en daar reageerde Patricia van Cocobeads op. Ze wilde wel wat kralen voor me branden, supergaaf natuurlijk! Toen ik haar kralen eenmaal binnen had was ik laaiend enthousiast, dat wilde ik ook! Maar eenmaal gekeken wat je nodig had om te beginnen, slik, heb ik dat maar, met spijt, even in de ijskast gezet.

Ik was wel vastberaden, ooit ga ik dat eens doen! En toen zag ik op een dag een berichtje van Patricia op forum, ze bood haar Dragon Breeze brander aan, het was nu
of nooit. Ik heb gelijk gereageerd en bingo! Ik mocht hem ophalen en kreeg daar gelijk mijn eerste beginnersworkshop. Mijn vriend grapte nog dat ik gillend zou weglopen voor de vlam aangezien ik al geen boormachine durf vast te houden. Dit bleek erg mee te vallen, ik vond het niet eng, ik vond het leuk!

Dit zijn de allereerste kraaltjes die ik heb gemaakt.


Eenmaal thuis alles besteld wat ik verder nog nodig had om te kunnen starten en toen, de eerste keer achter de brander alleen. Ik weet nog dat ik een kraal maakte en hem daarna gelijk weer uitzette, stiekem toch wel een beetje eng. Maar, na verloop van tijd zat ik er algauw hele middagen achter en toen volgde de stap naar mijn winkeltje Saga Suus want tsja, om nu alles zelf te houden...

Ik heb ongeveer 1,5 jaar op de Dragon Breeze brander (een simpele propaanbrander) gebrand en al een hele tijd kriebelde het, ik wilde meer!

Nu heb ik sinds een maand of 2 een Mega Minor, een zuurstof/propaanbrander en ik merk direct al verschillen. Mijn kralen worden groter en, vind ik, mooier. Wel is het nog even wennen maar dat komt vanzelf goed.















Inmiddels heb ik ook het maken van knoopjes ontdekt en dat vind ik ook super om te doen! Binnenkort volgt weer een blogje met mijn nieuwste knoopjes dus die foto's houden jullie nog even tegoed.

Op mijn lijstje staan nog haken, naaien en breien om ooit te leren maar het kralen branden is en blijft mijn allergrootste passie!

Een heel verhaal, ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen. Ik geef dit stokje graag door aan:
Roos zij maakt hele leuke haaksels en ik ben wel nieuwsgierig hoe dit begonnen is.
En last but not least The Sparkle . Haar tassen zijn gewoon om jaloers op te worden dus kom maar op met dat verhaal!

Dan nu nog even de spelregels:

wat moet je doen..
1. Schrijf een blogje over de start en loopbaan van jouw passie. Je kunt het hebben over: je eerste creatie – jouw (stik)machine(s) – enkele mijlpalen – jouw ‘meesters’ – je topstuk – je werkplekje – weetjes – tips – …2. Knip en plak dit stukje tekst met de afbeelding in jouw blogje.3. Geef het stokje door aan drie of meer gepassioneerde mensen (laat een berichtje achter op hun blog).4. Laat je bij het eerste berichtje over hoe het begon (http://naaiclub.blogspot.com/2010/07/hoe-het-begon.html) een wederwoordje achter met een link naar jouw verhaal.

zondag 18 juli 2010

Woelige nachten......

In paniek wordt ik wakker. Hoe moet ik dit voor elkaar krijgen, dit gaat me nooit lukken, hoe kan ik dit vergeten zijn, zouden ze er op mijn werk achterkomen en meer van dit soort gedachten schieten door mijn hoofd.

Even later slaak ik een diepe zucht van opluchting, het was maar een droom. Vervelend, irritant en paniekmakend maar alleen maar een droom.

Eens in de zoveel tijd droom ik dat men erachter komt dat ik nog een of meerdere modules voor mijn Pabo-diploma moet halen. Het betreft altijd dezelfde module: deficientie natuur (soort basiskennis over miertjes en piertjes ;-) ). Ook moet ik vaak nog een een of ander verslag schrijven, werkstuk maken of onderzoek inleveren en altijd heb ik slechts nog enkele dagen de tijd met als klap op de vuurpijl, als ik het niet haal moet ik een heel jaar overdoen, aaarrrrch!

Het gekke is dat ik mijn Pabo-diploma al enkele jaren op zak heb en al een aantal jaar voor de klas sta, ik hoef niet meer, ik heb het al!

De droom komt met enige regelmaat terug en ja, ik ben een paniekvogel en ja, ik ben een onzekere miep en ja, ik was een studienerd maar toch vraag ik me af hoe het kan dat deze droom mijn nachten teistert.

zaterdag 17 juli 2010

Verrassing!


Onlangs heb ik met Bouwiena een leuke swap gedaan, zij kreeg een schaapje (glaskraal) van mij en ik kreeg van haar een superschattig tasje, helemaal leuk! Maar toen ik het tasje opendeed rolde er nog veel meer lieve verrassingen uit, zo schattig! Tsja, dan kan ik natuurlijk niet achterblijven dus onlangs heb ik daar deze surprise opgestuurd.






Ik vind het zo leuk om mensen te verrassen, heb jij dat ook?

woensdag 14 juli 2010

Knoopjes

Gister nadat ik de plof op de mat hoorde gelijk begonnen met het maken van knoopjes. Het blijkt erg makkelijk te zijn en zeker als je de slag te pakken hebt dan heb je voor je het weet een hele berg gemaakt! Erg leuk en erg verslavend!



dinsdag 13 juli 2010

Wat viel er op de mat

Een hoop gerammel en toen de begeerlijke, doffe plof. Post! Ik ben echt dol op post en nee, dan heb ik het niet over de stapel rekeningen en de gevreesde blauwe brieven maar over leuke post, bestellingenpost. Ik voel me dan als een kind in een snoepwinkel, net alsof ik jarig ben ook al ken
ik vaak precies de inhoud van de pakketjes omdat ik het zelf uitgezocht heb.
Vandaag mocht ik weer genieten van een aantal pakketjes.







Leuke, lieve, kleine lapjes stof.












Scrappakketje met 20 stofjes.














Knoopjes, but
tons en haarspeldjes.







Geweldig! Ik ga vandaag lekker wat setjes knoopjes maken en wie weet een haarspeldje erbij, helemaal leuk! Ik heb dit nog nooit gedaan dus ik ben heel benie
uwd of het een succes gaat worden of dat de hele handel verfrommeld in een hoek gaat belanden......

Maar......dit is nog niet alles. Even later ging de deurbel en daar stond een chagarijnige TNT-meneer met een pakketje. Ik wist al precies waar het om ging, glas! Een tijdje geleden heb ik een stel stringers geruild met iemand tegen glasspulletjes. Van tevoren wist ik niet wat voor een spulletjes het zouden worden, echt een verrassing toen ik he
t pakketje uitpakte.

Super he! Het fakirbedje (dat ding dat lijkt op een spijkerbed) zat er niet bij maar had ik besteld. Maar oooooh, wat een geweldig glas en superleuke dingetjes. Die mandrel die je ziet (dat ijzeren staafje) is een holle mandrel en tussen het glas zit heel bijzonder glas (seeded glas voor een luchtbelletjesexplosie). Ik kan niet wachten om ermee te mogen spelen maar nu eerst, mijn knoopjesproject.

Wordt vervolgd......

maandag 12 juli 2010

Schoolhouse Rock - Three is a Magic Number

Ik heb altijd gezegd, ik word niet zo'n moeder. Ik word niet zo'n moeder die constant enthousiast over het volgende boertje van haar kind vertelt. Ik word niet zo'n moeder die aan iedere vage kennis een stapel foto's onder zijn neus schuift. Ik word niet zo'n moeder die aan iedereen die het weten wil in geuren en kleuren vertelt welke flexa-kleurenwaaier ik nu weer vanochtend aantrof. Nee, ik word niet zo'n moeder.

Inmiddels zijn we ruim 4 maanden verder en tot mijn grote schrik besef ik, ik ben zo'n moeder. In mijn tas zit standaard een schattig mapje met de echofoto's en een stapel foto's van net na de geboorte tot nu. Ook vind ik het heerlijk om te kletsen over alles wat maar te maken heeft met mijn meisje of het onderwerp baby's in het algemeen.

Voor alle mensen die ik hiermee mateloos irriteer: sorry. Ik kan het niet helpen maar iedere dag als ik naar haar kamertje ga om haar te halen word ik begroet met een brede lach en wild zwaaiende armpjes van pret om vervolgens, nadat ik haar opgetild heb, begroet te worden met een dikke knuffel. En iedere avond, als ze in haar bedje ligt te slapen ga ik eventjes kijken en dan zie ik haar met haar knuistjes hoog langs haar hoofdje opgetrokken en soms verschijnt er dan een glimlach op haar gezicht. Ik moet me altijd bedwingen om haar niet wakker te maken en haar dan dicht tegen me aan te houden, gewoon, omdat ik haar zo lief vind. Stiekem leg ik altijd even mijn hand op haar buikje en strijk ik over haar gezichtje en hoofdje en heel soms kan ik het echt niet laten om een kus op haar voorhoofd te drukken, gelukkig wordt ze er nooit wakker van.

Ik wist dat ik heel veel van dit kindje zou gaan houden maar dat het geluk zo intens zou zijn dat is met een pen te beschrijven. Nu snap ik al die andere mensen die het over niets anders dan hun kind hebben en nu snap ik eindelijk de betekenis van dit liedje want oh, wat is het waar, 3 is a magic number!

zondag 11 juli 2010

Ik ben een beetje raar......

Ik ben ben een beetje raar. Nee echt, echt een beetje raar. Ik heb namelijk een beetje een gekke hobby. Een hobby waar je werkelijk niets aan hebt, niets aan overhoudt en eigenlijk alleen vriendjelief mee blij maakt.

Je bent nu zeker wel nieuwsgierig naar wat dat is? Tsja, als ik het je vertel moet je me wel beloven dat je het aan niemand doorvertelt en het helemaal voor jezelf houdt ;-)

Mijn hobby is namelijk (***kijkt nog even schichtig om zich heen om zich ervan te verzekeren dat er echt niemand meekijkt***) nepshoppen! Ja, je hoort het goed, nepshoppen. Ik vind het heerlijk om mijn winkelwagentje in allerlei soorten webwinkels vol te gooien met alles wat ik mooi en leuk vind en om dan te kijken wat het totaalbedrag is. Lekker struinen tussen al die mooie spullen, al die lieve lintjes, mooie stofjes, glimmende kralen, te gekke glastaafjes en me verwonderen over de prachtige verpakkingsmogelijkheden van tegenwoordig. Heel soms loopt het uit op een echte bestelling maar heel vaak gooi ik de wagentjes weer leeg en begin ik later opnieuw. Zie het maar als verlanglijstjes creeeren voor Sinterklaas.

Gek he?!

zaterdag 10 juli 2010

Girls night out!

Inmiddels is het alweer 4 maanden geleden dat Mila geboren werd en ik kan me een leven zonder haar al nauwelijks meer voorstellen. Nu is moeder zijn van haar ook een waar feestje. Ze is vrolijk, lief, tikkeltje ondeugend (dat wordt nog wat...haha) en heel makkelijk. Toch is het zo dat je leven veranderd zodra je moeder bent geworden. Dingen die voorheen zo vanzelfsprekend waren zijn dat nu ineens niet meer. Ik denk maar even aan de keren dat ik mijn sleutels van tafel griste, mijn jas van de kapstok haakte en met een boterham tussen mijn kiezen de deur uitrende. Ook ben ik meer aan huis gekluisterd, ik was al een huismuts maar nu met haar helemaal.

Gisteren ben ik sinds lange tijd een keer uitgegaan zonder dochterlief maar alleen met een stel vriendinnen (die ook allemaal een baby hebben van 4 maanden). Lekker uitgebreid ergens eten en theeleuten op een terras, heerlijk. Van tevoren had ik er al veel zin in en nadat ik Mila doodgeknuffeld heb liep ik voor het eerst in de avond alleen door de stad. Als je me zag lopen zou je niet de indruk hebben dat ik ook mama ben en stiekem heb ik ook even mijn spiegelbeeld bekeken in een etalageruit.

Ik heb genoten van de avond (en de marmot in het eten tel ik voor het gemak maar even niet mee......), heerlijk ongedwongen, zonder op de tijd te letten en zonder me af te vragen of het al tijd is voor een voeding. Oke, we konden het niet laten om nog eens uitgebreid de bevallingsverhalen op te frissen en honderduit te praten over onze kinderen maar al met al moet ik bekennen dat ik genoten heb en het leventje thuis niet gemist heb. Ben ik nu een slechte mama? *

* Eenmaal thuis heb ik haar bij me genomen en uitgebreid geknuffeld en was ik heel blij haar weer te zien, toch wel gek zonder haar op stap te gaan.

woensdag 7 juli 2010

Kralenset



Een tijdje geleden kwam er een lief vriendinnetje op bezoek en dat vriendinnetje houdt ook erg van frobelen. Ze is erg goed in het maken van kaarten en mooie scraps maar ook is ze bezig om het kralen weer een nieuw leven in
te blazen. Voor we het wisten zaten we achter de brander en liet ik haar zien hoe je een kraal
moet maken. Kortom, een erg leuke middag!

Maar ja, die kraal lag daar heel zielig en alleen op mijn frobeltafeltje en dat vond ik toch een beetje sneu dus......ik heb er maar een aantal bijgemaakt zodat hij nu allemaal vriendjes heeft! Aangezien dat lieve kraalvriendinnetje zo van de kleurencombi groen/blauw houdt en ze de eerste kraal heeft zien worden wat hij is heb ik het setje aan haar gegeven. Ik weet zeker dat ze er iets heel moois van gaat maken!



Hallo iedereen!


Een saga is een verhaal en vaak als je je sieradenkistje opendoet dit er achter ieder sieraad wel een verhaal.

Ik kan me herinneren dat ik het heerlijk vond om samen met mijn oma door haar sieradenkistje te snuffelen en te luisteren naar alle verhalen die daarbij hoorde en dat maakte ieder sieraad net een tikkeltje meer bijzonder.

Ik probeer hierop in te spelen door persoonlijke sieraden en glaskralen te maken en ik weet zeker dat als je een Saga Suus sieraad of kraal koopt je over een poosje jouw persoonlijke saga kunt gaan vertellen.

Neem eens een kijkje in mijn snoepjeswinkel www.sagasuus.nl en laat hier eens een berichtje achter want ik ben dol op post!

Liefs Suus