En nu is het realiteit

Ik zit op de bank met een kopje thee, zoals ik altijd doe. De wasmachine hoor ik zachtjes via de babyfoon zoemen en ons kleine meisje slaapt. Ik kijk om me heen en zie onze kast, de tafel, de keuken en als ik naar buiten kijk onze tuin (nou ja, tuintje). Goh, dit is mijn huis, ons huis, besef ik me.

Ik denk weer terug aan de tijd dat ik nog bij mijn ouders woonde. De tijd dat ik op mijn kamertje dagdroomde over op eigen benen staan, zelf een huis hebben en nu, nu is het allemaal al realiteit en vind ik het doodgewoon.

Ik loop naar boven en zoals altijd ga ik even kijken bij mijn slapende dochter. Haar speentje ligt ergens naast haar, haar vuistjes gebald langs haar gezicht. Ik kan het niet laten en strijk met mijn vinger over haar wangetje en geef er een klein kusje op. Even kreunt ze maar gelukkig slaapt ze gewoon verder.

Weer denk ik terug aan de tijd dat ik met vriendinnen fantaseerde over een getrouwd leven (oke, dat is niet helemaal gelukt ;-) ) en hoe het zou zijn om kinderen te krijgen. Over hoe ons leven er dan uit zou zien en nu, nu is het realiteit.

Met een glimlach loop ik naar beneden naar mijn koud geworden kopje thee. Met een glimlach drink ik het toch op want ach, wat kan een koud kopje thee nu schelen als je zoveel geluk om je heen hebt!

Achmea, bedankt!

''Wij helpen om uw kinderen bewuster te laten eten en meer te bewegen.'' Een citaat van Zilveren Kruis Achmea.

In eerste instantie word je blij van zo'n bericht. Fijn dat Achmea zich druk maakt om onze kinderen, fijn dat Achmea ons wil helpen, fijn dat Achmea zich sterk maakt, hoezee, hoezee, hoezee!

Maar Achmea, vertel eens, hoe doen jullie dat? Wat blijkt, ze hebben lespakketten voor basisscholen over gezonde voeding en voldoende beweging en dan mogen de leraren deze lessen gaan geven.

Ik ben zo'n leraar en ik sta niet te springen? Huh, vind ik gezonde voeding en voldoende beweging dan niet belangrijk? Jazeker wel, dat vind ik wel maar ik weet ook hoe vol het rooster inmiddels is van de gemiddelde leraar. Ik weet ook hoeveel vakken er gegeven moeten worden, hoeveel extra projecten, hoeveel lespakketten en zo meer. En ik weet ook dat als ik een lespakket van Achmea moet geven dat dat dan betekent dat ik de tijd ergens vandaan moet gaan halen dus minder taal en rekenen.

En weet je, dat is nog niet het ergste (hoewel ik me er behoorlijk kwaad over kan maken) maar het allerergste vind ik dat Achmea met de eer strijkt. Zij roepen d. at ZIJ actief iets gaan doen aan het eet- en bewegingspatroon van kinderen. Maar in de praktijk komt het erop neer dat ze het hele zooitje op het bordje van de leerkracht gooien en zij mogen het (weer) oplossen.

Bij deze, een noodoproep van een leerkracht:

Beste Achmea. Prima dat jullie actief willen helpen, prima dat jullie het belang van gezond eten en voldoende beweging hoog houden, prima dat jullie je bekommeren om anderen, heel mooi zelfs! Maar heb dan ook het lef om die lessen ZELF te gaan geven en schuif het niet af op het onderwijs. Tegenwoordig worden er heel veel dingen afgeschoven op het onderwijs en geloof me, het rooster zit al bomvol, de dagen zijn al erg lang, de pauzes zijn al ontzettend kort. Genoeg is echt genoeg. En beste Achmea, als je dan toch perse een lespakket wilt maken voor het onderwijs, geef dan alsjeblieft diegene de eer die dat ook echt verdienen. Durf eerlijk te zeggen dat het onderwijs uiteindelijk diegene is die er daadwerkelijk actief mee aan de slag te gaan. Wees verdorie toch eens eerlijk!

Ik hoop van harte dat een hoge pief van Achmea, of beter nog, de bedenker van die lespakketten en het pleidooi van Achmea zelf durft te reageren.

Een bittergarnituur graag!

''Graag een bittergarnituur met extra veel blokjes kaas.''

''Prima mevrouw, komt eraan! En mocht u een flesje willen opwarmen voor de kleine dan kan dat hoor.''

''Dank u maar dat is niet nodig, ze eet met ons mee.''

''Maar, euh, ze is nog een baby toch?''

''Ze eet met ONS mee!''

Zomaar een gesprek die zomaar binnenkort wel eens in het echt kan gaan plaatsvinden. Voorheen ging ik er altijd vanuit dat een baby altijd melk dronk en daarnaast later wel eens wat fruit of groente. Misschien een soepstengel of een liga maar die melk blijft. Dacht ik......

Wat doe je als je baby niet wil drinken of maar heel weinig drinkt? Juist, je wringt je in allerlei bochten om die melk zo aantrekkelijk mogelijk te maken. Melkpap, melkpap vanille, melk met een scheutje diksap (alleen de kleur al, net een bedorven fristi), melkpap appel, melkpap zo dik dat je het kunt lepelen (en dat ook vervolgens gaan proberen) maar tevergeefs.

Wat doe je dan? Natuurlijk! Als overbezorgde-eerste-keer-mama bel je het opperhoofd, ofterwijl, het consultatiebureau. Ik zoek het nummer op en bel. Vervolgens krijg ik een ontzettend keurige mevrouwenstem aan de lijn en net voordat ik los wil barsten over mijn bezorgde moedergevoelens besef ik dat het een bandje is. Gelukkig weet ik op tijd de juiste toets in het keuzemenu in te drukken. Nu komt het vast goed! Even later weer zo' n vriendelijke, keurige mevrouwenstem die me mededeelt dat ik in de wacht sta. Weliswaar sta ik wel op plekje 1, dat dan weer wel. Gelukkig, even later nog een vriendelijke mevrouwenstem maar dit keer een echte. Ze luistert maar al snel concludeert ze dat ik daarvoor de wijkverpleegkundige om raad moet vragen, zij zal me deze middag nog terugbellen. Oke dan. Telefoon op stand-bye en wachten maar.

..............................................................................................

Trrrrrrrring! Trrrrrrring! Als ik opneem hoor ik een bekende stem aan de lijn, de wijkverpleegkundige. Ik leg kort uit hoe het zit en ach, nu ik haar toch aan de lijn heb bombardeer ik haar gelijk met mijn overige zorgen want echt, die heb je als moeder genoeg en zeker als overbezorgde-eerste-keer-moeder. Na wat vragen heen en weer komen we erachter dat er geen medische oorzaak kan zijn, gelukkig. Denkbeeldig veeg ik de druppels zweet van mijn voorhoofd, deze hindernis heb ik maar mooi alvast genomen. Dan oppert ze een heel nieuw idee, een idee waar ik zelf echt never nooit aan had gedacht, namelijk: onze baby LUST geen melk! Even ben ik stil, heb ik dat goed gehoord, ze lust geen melk? Ja hoor, het schijnt wel vaker voor te komen en om het gebrek aan melk te compenseren is het slim om boterhammetjes jonge kaas te geven en......blokjes kaas uit het vuistje! Verbaasd neem ik afscheid en er verschijnt al gauw een grijns op mijn gezicht.

Ik ren gauw even naar de supermarkt voor een groot stuk jonge kaas en van die gezellige prikkertjes en bestel voor mij maar vast een bittergarnituur met extra veel kaas!

Mijn zilverglasavontuur

Als ik 's ochtends vol verwachting naar mijn oventje trippel haal ik meestal even diep adem voordat ik hem open. De avond ervoor, de nacht en de ochtend heb ik altijd het ouderwetse Sinterklaasgevoel. Je weet wel, je hebt je schoen gezet, uit volle borst liedjes gezongen, voor de zekerheid een verlanglijstje in de schoen gestopt (je weet ten slotte maar nooit) en dan is het wachten met die onderbuikgevoelens begonnen.

Inmiddels weet ik uit ervaring dat er altijd een paar scenario's zijn die zich kunnen afspelen als ik de oven open doe:

- ''Oke, goed gelukt.'' Met andere woorden, het is precies zo geworden als ik had verwacht.

of

-''Oh...'' Een grote teleurstelling.

Maar soms, heel soms haal ik er een kraal uit die beter is dan ik had verwacht, een kraal die mijn stoutste dromen in het niet laten vallen, een kraal waar ik stiekem

heel trots op ben. Het gevoel dat ik dan heb is lastig te omschrijven. Geluk, triomf, trots, ...

Maandag kwam dat geweldige gevoel weer even om de hoek kijken toen ik voor het eerst met zilverglas had gewerkt. Ik had nooit verwacht dat het me uberhaupt zou lukken om kleur uit het glas te krijgen (zeker niet na alles wat ik erover had gelezen) maar het is gelukt! Dit smaakt naar heel veel meer......

En toen ineens

Je keek me aan met een lieve lach. Aan je geluidjes kon ik horen dat je je fijn voelde, op je gemak was. Ik glimlach terug en sprenkel nog wat water over je hoofdje en je lijfje. Je geniet van je badje, oh wat vind je het fijn!

Je begint met een nog grotere grijns te lachen en nog meer lieve geluidjes te maken, jouw manier om te zeggen dat je me lief vindt. En weet je, ik vind jou ook lief, de allerliefste!

En toen ineens, heel zachtjes, zei je het:''mama.'' Wow, wat een prachtig moment.

Ik beken......

Mijn vriend wil dat ik ermee ophou, hij vindt het maar niks. Het idee alleen al dat ik het doe doet hem hoofdschudden. Hij heeft het me al gevraagd maar ik wil niet stoppen, ik vind het leuk, ik vind het heerlijk maar ja, hij wil het niet. Even heb ik overwogen om er dan maar de brui aan te geven, hem zijn zin te geven alleen maar zodat het hoofdschudden ophoudt maar weet je, het is mijn keuze. Ik kies hier bewust voor dus ik besluit, ik ga door.

Waar ik het over heb? Tsja, het is niet makkelijk om dit te bekennen maar weet je..........

Ik draag Hello Kitty sokken en I love it! ;-)

Hoezo? Dacht jij iets anders dan? ;-)

Alles is liefde

Een tijdje geleden kreeg ik een geboortekaartje met daarop de tekst:''Alles is liefde''. Natuurlijk wilde ik heel graag de nieuwe wereldbewoner verwelkomen en naast het gebruikelijke shirtje leek het me speciaal om een mooie kraal te maken. Het eerste idee was om een naamkraal te maken maar ergens knaagde die tekst nog door mijn hoofd:''Alles is liefde''.

Sinds ik moeder ben van een prachtige dochter (5 maanden oud) besef ik dat zij alles voor ons is en dat alles is wel degelijk liefde! Hier moest ik toch iets mee kunnen bedenken, dat zou zo mooi zijn.

Ik ben achter de brander gedoken met bovenstaand resultaat. Inmiddels is de kraal (samen met het gebruikelijke truitje en een cadeautje voor de grote zus) veilig aangekomen en de mama van onze nieuwe wereldburger is er helemaal blij mee. De tekst, het liedje is heel speciaal voor haar en heeft heel veel betekenis. En het toeval wil......ze heeft nog een blauwe luiertas ook, wow!